Possessive suffixes: evim

Suffixes for every person

The suffix vowel is one of four (ı, i, u, ü), by harmony. After a vowel the suffix loses its first vowel: arabam, araban, and the 3rd person adds s: arabası. “Their” is -ları / -leri: evleri — their house (or his houses); when onların names the owner, plain evi is common too.

• Listen: Annem öğretmen, babam doktor.Annem öğretmen, babam doktor.My mum is a teacher, my dad is a doctor.
• Listen: Telefonun nerede?Telefonun nerede?Where’s your phone?

Tip: K → ğ applies here too: çocuk → çocuğum, kitap → kitabım, renk → rengi.

The genitive: Ali’nin evi

The owner comes first with -ın / -in / -un / -ün (after a vowel -nın), and the thing second with the “his” suffix: Ali’nin arabası — Ali’s car, kapının rengi — the colour of the door. Pronouns: benim, senin, onun, bizim, sizin, onların.

• Listen: Otelin adı ne?Otelin adı ne?What’s the name of the hotel?
• Listen: Bu Ayşe'nin çantası mı?Bu Ayşe’nin çantası mı?Is this Ayşe’s bag?

Türk kahvesi: “what kind of thing”

If the first word isn’t an owner but a type (what coffee? Turkish), there’s no genitive — just the “his” suffix on the second word: Türk kahvesi — Turkish coffee, otobüs durağı — bus stop, doğum günü — birthday. Hundreds of sign names are built this way.

• Listen: İki Türk kahvesi, lütfen.İki Türk kahvesi, lütfen.Two Turkish coffees, please.
• Listen: Otobüs durağı nerede?Otobüs durağı nerede?Where’s the bus stop?

“I have”: arabam var

There’s no verb “to have”. You say “my car exists”: Arabam var. — I have a car. Kardeşim yok. — I have no brothers or sisters. Question: Çocuğunuz var mı? — Do you have children?

• Listen: Bir sorum var.Bir sorum var.I have a question.
• Listen: Hiç param yok.Hiç param yok.I have no money at all.